خاطراتم را كه مي كاوم، به ياد مي آورم كه رودخانه كودكيهايم در نخستين پيچش از خمش لبه تيز كوه به بلوغ

رسيد و طنين خروش بلوغ، كف آلود و پر همهمه ره سپارانه، رهسپار شد.

اكئانوس به خوبي مي دانم تا به تو نرسم و در تو حلول نيابم آرام نخواهم گرفت چرا كه هرگز رودي به كوهستان

باز نمي گردد.

پي نوشت: اكئانوس: الهه اقيانوس ها است و دخترانش رودخانه هاي جهانند.

بي ربط: اين روزها هوا دچار توهم فانتزي شده درختان شكوفه زده اند، چه خوب است پيرزن سرما باور كند كه

دوشيزه بهار است. خوب است آيا؟