مماس

شب زیر پوست تاریکی خفته است .

رگ تاریکی، بی محابا نبض ندارد .

اما تلالو روح ،در اتاق می درخشد ، روح سیال ،تعقل را فرا می خواند

عقل مبهوت این اوجها سکون را در می نوردد.

ذرات اشیا ازدحام می کنند صدایی تا عرش ساطع می شود ، طنینش

در زمان فرو می غلطد اما باز خواهد گشت پس از اندک زمانی یا دور

زمانی.

و من در اندرون ثبات لخته لخته های نفحه ای آهنگین را در کالبد فرو

می کشم.

ادراک کمرنگ می شود ، حواس نابینا می گردد و لامسه می لنگد.

کاش این ثانیه ها نگذرد ، کاش زمان متوقف گردد.

" من به سهم خود به قدر کفایت وقت، صرف فهمیدن فلسفه ی هگل کرده ام و گمان می کنم

آن را کم و بیش خوب می فهمم ...... اما بر عکس آنگاه که به ابراهیم می اندیشم  گویی نابود

می شوم . هر لحظه ی آن پارادوکس عظیم را که جوهر زندگی ابراهیم است در نظر می آورم و

در هر لحظه واپس رانده می شوم و اندیشه ام با همه ی شور و شوقش حتی به اندازه ی سر

 سوزنی به این پارادوکس نفوذ نمیکند . همه ی عظلاتم را برای تجسم منظره ای از آن منقبض

 می کنم اما در همان لحظه فلج می شوم........... .آیا امتحان به واسطه ی همان طبیعتش از او

پیمان سکوت نگرفته بود."

ترس و لرز ص 57 خط 3 سورن کیرکگور