زندگی تکرار مکررات بی کرانه است

 چرا تکرار ضربه های حفر زمین به آب ختم می شود

 ولی تکرار زندگی نه؟

انسان به دنیا آمده تا به زندگی برسد، اما همه چیز بستگی به خود او دارد. می تواند نادیده

بگیرد، می تواند به نفس کشیدن ادامه دهد، می تواند به پیر شدن ادامه دهد، اما زندگی

 این نیست، این مرگ تدریجی است، و چون میلیونها آدم دور و بر ما به همین کار ادامه

 می دهند، شما هم شروع به تقلید از آنها می کنید و.......... ما توسط مردگان محاصره شده ایم.

 اما زندگی صرفا عمر کردن نیست، بلکه رشد کردن است، این دو با هم متفاوتند رشد

کردن یعنی حرکت بی وقفه به سوی ماهیت حیات. رشد کردن یعنی دور شدن از مرگ،

 نه رفتن به سوی مرگ........ برای رشد کردن صرفا به یک درخت نگاه کنید، هرچه

 درخت به طرف بالا رشد می کند، ریشه هایش عمیقتر به دل خاک فرو می رود،

 هر چه تنه بزرگتر شود، ریشه اش هم عمیقتر می شود ، نمی توان یک درخت تناور

 با ریشه های کوچک داشت، درخت می افتد.

در زندگی رشد کردن یعنی عمیقا در درون رشد کردن، درون جایی است که ریشه های شما

 موجودند.

کتاب زندگی به روایت بودا صفحه 99

حس ششمم به طرز عجیبی دوباره قوی شده  ، دارم می ترسم.

با چه سرعتی می چرخم،

 بر روی این دوار موزون، با چه سرعتی می چرخم،

 آدمهای اطراف استوانه ای از رنگ های در هم ریخته می شوند

 و من می چرخم،

 دو ماه خیس شدم ،

آنقدر خیس شدم

که یکباره برای چندمین بار گل شدم،

 بی حجم و بی شالوده،

انگشتان ذهنم جوانه زدند،

 تجربه اولینشان نبود،

 سر انگشتانم آغاز کردند

اطرافم رنگها می دوند و من می چرخم

در تقارن مرکزیت خویش می چرخم

انگشتانم گلم را می فشارند

دارم شکل می گیرم

دارم خودم می شوم

دارم خودم را می سازم

لبهایم که شکل بگیرد

لبخندش را نخواهم شناخت

هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که راست نباشد.

هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که پیش نیاید .

و هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که دیر نپاید.

اگر ایمان داشته باشیم .

یک خواب مشابه را چند شب دیده ام ، پسر بچه ای معصوم و پاک که گریه میکند ، و بعد از

خواب پریده ام و دیگر خوابم نبرده ، آن پسر بچه حق دارد که سوگواری کند و من هم حق

دارم که شبها نخوابم.

سکوت را تا انتها قدم قدم میشمارم

در سکوت نمی اندیشم ،

در سکوت فراموش نمیکنم ،

در سکوت به یاد نمی آورم

فقط سکوت فریاد زن را تماشا میکنم

دیروز در من وزیدی

نمیدانم نسیم وار یا طوفان وار

فقط میدانم به احترام کلماتت می میرم

فقط می دانم واژه های مقدست را سجاده ام میکنم

فقط میدانم جوشش زیر پوست واژه هایت

طغیان سیلابی دیگر بود

فقط میدانم دست نگرانیم خیره تر با تو همراه است

فقط میدانم لحظه لحظه های تبدار جنونت را ، نمی چشم می میرم

فقط میدانم هیچ آرایه ای ، هیچ سجعی ، هیچ هجایی آرامم نمی کند

چقدر حرف برای گفتن هست اما نباید گفت.